Wat hieraan ten grondslag lag, was geen zakelijk idee. Het was een kwestie van overleven.

Na een ernstig ongeluk veranderde mijn leven compleet. Het bracht intense pijn, rusteloosheid, angst en de mentale last met zich mee die gepaard gaat met PTSS – een last die je denken, je communicatie en je dagelijkse leven beïnvloedt.

Die ervaring is niet iets waar je zomaar overheen stapt.

Het blijft je bij.

Maar ergens daarbinnen begon een andere vraag te ontstaan: wat als er iets betekenisvols uit zou kunnen voortkomen?

Die vraag vormde het begin van Ice Bucket.

Niet als een doorsnee merk, maar als een manier om iets moeilijks om te zetten in iets dat anderen kan helpen. Een manier om persoonlijke worstelingen naar buiten te brengen – in een doel, in actie, in impact.

De ambitie hierachter is niet gering.

Het doel is om een ​​gemeenschap van een miljoen mensen op te bouwen – Ice Bucketeers. Niet alleen klanten, maar mensen die ervoor kiezen deel uit te maken van iets groters. Samen maakt dit het mogelijk om een ​​aanzienlijk deel van wat we creëren te besteden aan het helpen van kinderen en gemeenschappen in nood.

Tegelijkertijd was er nog een ander probleem dat moest worden opgelost. Veel ‘betere’ of ‘gezondere’ producten hebben tegenwoordig een hoog prijskaartje, waardoor ze voor de meeste mensen onbereikbaar zijn. Dat voelde nooit goed.

Ice Bucket kiest een andere weg: het biedt producten van topkwaliteit tegen betaalbare prijzen, zodat een gezondere levensstijl geen luxe wordt.

Het gaat er niet om alles gratis weg te geven. Het gaat erom iets duurzaams op te bouwen – iets dat impact en stabiliteit hand in hand laat gaan.

De reis is nog niet voorbij. Het is niet perfect en het is niet makkelijk. Maar het is wel echt.

En alles wat hier wordt gebouwd, komt voort uit die gedachte.